Değerli Ototamirservisi okurları, bu makalemizde “Kilis neyi ile ünlü” konusunda bilmeniz gereken her şeyi derledik.
Bir Gün Kayseri’den Kilis’e Uzanan Yol
Sabah erkendi, Kayseri’nin o keskin soğuğu hâlâ içimdeydi. Pencereden dışarı baktığımda gri bir gökyüzü vardı ama içimde garip bir huzursuzlukla karışık merak dolaşıyordu. Günlüğüm açık duruyordu masanın üzerinde; yarım kalmış cümleler, karalanmış düşünceler… Hepsi sanki “git” diyordu bana. Nereye gideceğimi tam bilmiyordum ama içimdeki boşluk, uzak bir şehri işaret ediyordu.
Otobüs bileti aldığımda bile tam emin değildim. Kilis… Adını çok duymuştum ama hiç gitmemiştim. “Kilis neyi ile ünlü?” diye kendi kendime defalarca sormuştum. Bir cevaptan çok, bir his arıyordum aslında. Bir şehrin insanın içine nasıl dokunabileceğini merak ediyordum. Belki de biraz kaçıyordum; Kayseri’de birikmiş suskunluklardan, yarım kalmış konuşmalardan.
Otobüste başlayan iç hesaplaşma
Otobüs hareket ettiğinde içimde tuhaf bir hafifleme oldu. Cam kenarına oturmuş, şehrin geride kalışını izliyordum. Kayseri’nin sert çizgileri, yerini yavaş yavaş düz ovaya bırakıyordu. İçimde bir şey kırılıyor gibi değil de, çözülüyordu sanki. Düğümler tek tek açılıyordu.
Yan koltukta oturan yaşlı adam sürekli tesbih çekiyordu. Arada bana bakıp gülümsüyordu. Hiç konuşmadık ama o sessizlik bile bana iyi geldi. Günlüğüme yazdım: “Bazen insan konuşmadan da anlaşılabiliyor. Belki de şehirler de öyledir.”
Kilis’e yaklaştıkça içimdeki merak büyüdü. “Kilis neyi ile ünlü?” sorusu artık sadece bir bilgi arayışı değildi; bir yüzleşmeye dönüşmüştü.
Kilis’e ilk adım: sıcak, toz, tarih
Şehre indiğimde ilk hissettiğim şey sıcak oldu. Kayseri’nin keskin soğuğundan sonra bu sıcaklık bana hem yabancı hem de tanıdık geldi. Hava sanki üzerime değil, içime dokunuyordu.
Otogardan çıktığımda küçük bir şehirle karşılaştım. Büyük şehirlerin gürültüsü yoktu burada. Daha sakin, daha ağır akan bir hayat vardı. Sokaklar dar, insanlar yavaş yürüyordu. Ama bu yavaşlık sıkıcı değil, düşündürücüydü.
Yürürken duvarlarda eski taş izlerini fark ettim. Her köşe, geçmişten bir şeyler fısıldıyordu. İçimde bir duygu yükseldi: sanki bu şehir bana acele etmemeyi öğretecekti.
Sabun kokusu ve eski çarşı
Çarşıya doğru yürüdüğümde havada hafif bir sabun kokusu vardı. Önce anlam veremedim. Sonra küçük dükkânların önünden geçerken fark ettim: zeytinyağlı sabunlar üst üste dizilmişti.
Bir dükkâna girdim. Yaşlı bir adam sabunları eline alıp bana uzattı. “Kilis’in en eski kokusudur bu,” dedi. O an içimde bir şey kıpırdadı. Sanki geçmişle bugünü aynı anda hissediyordum.
Kilis’in bu yönünü ilk kez o an gerçekten anlamaya başladım. “Kilis neyi ile ünlü?” sorusunun cevabı sadece bir cümle değildi. Kokuydu, dokunmaktı, geçmişin bugüne sızmasıydı.
Kilis neyi ile ünlü? sorusunun peşinde
Şehirde dolaştıkça bu sorunun cevabı katman katman açılmaya başladı. Her sokak başka bir şey söylüyordu. Her insan başka bir ayrıntı ekliyordu.
Bir kahvede oturduğumda yan masadaki adamla konuşmaya başladım. Bana önce lahmacundan bahsetti, sonra zeytinyağından, sonra üzüm bağlarından… Ama en çok gözleri parladığında anladım: bu şehir insanlar için sadece yaşanılan yer değil, bir hatıraydı.
Ben ise kendi içimde başka bir şey yaşıyordum. Kayseri’den getirdiğim kırgınlık yavaş yavaş hafifliyordu. Kilis, fark ettirmeden içime sızıyordu.
Kilis tava ve ilk lokma
Benzer Bir Yazı: Keçi kurttan kurtulsa ne olur ?
Akşam olduğunda küçük bir lokantaya girdim. “Kilis tava” dediler. İsmini duymuştum ama hiç tatmamıştım.
Tabak geldiğinde buharı yüzüme çarptı. İlk lokmayı aldığımda kelimeler gereksiz hale geldi. Etin yumuşaklığı, baharatın dengesi, o sade ama güçlü tat… Sanki şehir kendini bana anlatıyordu.
O an düşündüm: bazı şehirler konuşmaz, kendini yedirir. Kilis de öyleydi. Sessiz ama iddialı.
Ve içimden geçirdim: “Demek Kilis neyi ile ünlü?” sorusunun bir cevabı da buymuş.
Zeytinyağı sabunu ve dedemin hatırası
Dükkândan aldığım küçük sabun paketini çantama koydum. O an aklıma dedem geldi. Kayseri’deyken onun eski sabun hikâyelerini dinlerdim. “Eskiden her şey daha doğal kokardı,” derdi.
Kilis’te o kokuyu yeniden bulmuş gibi hissettim. Gözlerim doldu ama kimseye belli etmedim. İnsan bazen geçmişini bir şehirde bulur mu, bilmiyorum ama ben o an bulduğumu sandım.
Kilis karası üzümü ve sessiz akşam
Akşamüstü bir pazar yerinden geçerken siyahımsı üzüm tanelerine rastladım. Satıcı “Kilis karası” dedi. Bir avuç aldım.
Otele dönerken yavaş yavaş yedim. Tatlı ama ağır olmayan bir tadı vardı. Sanki şehir gibi… Fazla iddialı değil ama akılda kalıcı.
Odamın penceresinden dışarı baktığımda şehir sessizdi. Ama bu sessizlik boş değildi. İçinde yaşam vardı.
Günlüğüme yazdım: “Bazen bir şehir insanın içindeki gürültüyü azaltır. Kilis bunu yaptı.”
Bir şehirden daha fazlası
Ertesi gün sabah erken kalktım. Sokaklarda yürüdüm. İnsanların yüzlerine baktım. Herkes bir yere yetişmiyordu, ama herkes bir şey taşıyordu.
Kilis bana bir ders vermiyordu açıkça. Bağırmıyordu. Sadece gösteriyordu. Sabun kokusunu, tavanın sıcaklığını, üzümün sessizliğini…
“Kilis neyi ile ünlü?” sorusu artık benim için bir araştırma konusu değil, bir his olmuştu. Zeytinyağı sabunu, Kilis tava, Kilis karası üzümü… Ama en çok da insanın içine işleyen sakinliği.
Ben Kayseri’de hızlı yaşamaya alışmıştım. Burada ise yavaşlamayı öğrendim. Ve bu yavaşlık ilk kez korkutucu gelmedi.
Dönüş yolunda iç monolog
Otobüse bindiğimde içimde tuhaf bir boşluk vardı. Ama bu boşluk kötü değildi. Aksine dolmuş gibiydim. Sanki görünmeyen bir şeyle doldurulmuşum.
Camdan dışarı bakarken Kilis geride kaldı. Küçük, sessiz ama güçlü bir şehir… İçimde yankısı kalmıştı.
Günlüğümün son sayfasına şunu yazdım: “Bazı şehirler seni değiştirmez, sadece senin zaten değişmekte olduğunu hatırlatır.”
Ve o an anladım ki, Kilis neyi ile ünlü sorusunun cevabı sadece yemeklerde, sabunda ya da üzümde değilmiş. Asıl cevap, insanın içinde bıraktığı izde saklıymış.
Bu içeriğimizle “Kilis neyi ile ünlü” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Ototamirservisi okurlarına sevgilerle!