Doğal Afetlerin Gölgesinde: Bir Yaşamın Kıyısında
Bir Gün Her Şey Değişebilir
Her sabah uyandığımda, Kayseri’nin soğuk havası beni hep uyarır: dünyada ne kadar sağlam bir zemin olsa da, her şey bir anda kayabilir. Gözlerimi açıp da pencerenin dışındaki o gri manzarayı gördüğümde, hiçbir şeyin kalıcı olmadığını hatırlıyorum. Bazen içimden “ne var ki, biraz yağmur ya da kar” diye düşünsem de, o sabah bir şey vardı… Bir his, bir ürperti.
Bugün, en çok can ve mal kaybına neden olan doğal afetin hangisi olduğunu düşündüm. Bunu yazmaya başlamadan önce, içimde biriken bu düşüncelerle kaybolmak istedim. O an, bu sorunun cevabını aslında çok iyi bildiğimi fark ettim.
Aniden Bastıran Deprem
Bir sabah, geceyi Kayseri’nin en soğuk ayında geçirmişken, ilk defa başıma gelmiş gibi hissettirdi. Kayseri’nin normalde sakin, ne fazla sıcak ne de soğuk olan havası, garip bir şekilde sabah saatlerinde bozuldu. O sırada çalışmaya başlamak için odama oturduğumda, hafif bir sarsıntı hissettim. İlk başta ne olduğunu anlayamadım. Ama sonra, birden, o huzursuzluk kalbimde derinleşmeye başladı.
Sana söyleyeyim, o anın verdiği korkuyu hiçbir şeyle kıyaslayamam. O kadar küçük bir yerdi ki, dünya sanki bir anda tersine dönmüş gibiydi. Kayseri’de 25 yıl boyunca bir deprem hiç yaşamadım, ama bu sabah, o birkaç saniyelik sarsıntı bana korkunç bir ders verdi. Tüm o sakin, güvenli dünya bir anda yok olmuştu. Hızla doğrulup pencereden dışarı baktım ama ortalık gayet sessizdi. Havanın bozulmuş olduğunu fark ettim. Gözlerimde, o depremin sesini duymadan yaşadığım korku… Beni bir süre için susturdu.
Kayseri’deki insanlar yıllardır depremi unuttuklarını, hep doğa olaylarının sanki başka yerlerde olduğunu söylediler. Ama o an, kaybettiğimiz güveni, kaybolan huzuru derinden hissettim. İçimden bir şeyler haykırıyordu: “Neden her şey aniden değişiyor? Neden her zaman sonrasını görmüyoruz?”
O gün hiç unutmam, yerinden oynayan taşlar, yuvarlanan topraklar ve içerideki bu delice fırtına beni vurdu. Çevremdeki her şeyde bir değişim vardı. Sadece birkaç saniye. O kadar kısa bir zaman, ama içimde bir ömürlük sızı bıraktı.
Zorlukların İçinde Kaybolan Umut
O gün Kayseri’de depremin ne kadar yıkıcı olabileceğini daha iyi fark ettim. Bir gün, bu yerleşim yerlerinde, büyük bir felaket olabilir diye korkmaya başladım. Depremler her an, her yerde olabilir. Gecenin bir yarısında bir sarsıntı ile uyanıp, her şeyin yerle bir olduğunu görmek, belki de en büyük korkumdu.
Zorluklarla karşılaşıldığında, insanın ruhunun ne kadar kırılgan olduğunu düşünmeden edemiyorum. Her yer karanlık. Bir yanda bu topraklarda binlerce yıllık yaşam, diğer yanda da bir saniye içinde tüm bunların yok olması… İnsanlar, hayatta kalmaya çalışıyorlar, ama bazen ne olursa olsun, hayatta kalmak bile yetmiyor. Kayseri’deki büyük deprem felaketi sonrasında, yerleşim yerlerindeki insanlar çaresizce bir araya gelip, kalan hayatlarını korumaya çalışıyorlardı.
Birçoğu evlerini kaybetmişti, aileler, çocuklar, sevdikleriydi… O gün sokaklarda bir umut ışığı aradım, ama her köşe başında kaybolan bir şey vardı. O kaybolan şey, güvenli bir dünya, barış içinde yaşadığımız bir zaman dilimiydi.
Bundan sonra Kayseri’yi daha farklı görmeye başladım. Evimin hemen dibindeki binaların yıkılabileceğini fark ettim. Belki de deprem sonrası, kentin bu kadar canlı olan sokaklarında bir ses duydum. Birbirini sarılan insanlar, elleriyle birbirlerine yardım etmeye çalışan gençler ve yaşlılar. Ama o kadar da çaresiz bir şekilde bakıyorlardı ki birbirlerine… Üzüntü, korku, kayıp… Ve sonra bir an, bir umut ışığı gördüm. Kayseri’nin insanı her zaman birbirine sımsıkı sarılır, ben de o gün yaşanan acılara hep birlikte direndik.
Afetlerin Canlı İzi: Yıkımın Ardında
Birçok insan için afet sadece birkaç gün süren sıkıntılarla sınırlıdır. Ama deprem gibi büyük felaketlerin izleri, yıllar boyu sürer. Deprem sonrası yeniden inşa edilen şehirler, hayatlarını kaybedenlerin anılarıyla büyür. Bu anılar, sadece acı veren hatıralar değil, aynı zamanda insanların birbirine ne kadar bağlandığını gösteren birer hatırlatmadır.
Ben Kayseri’de doğmuş ve büyümüş bir genç olarak, bu şehri hep sevmişimdir. Ama o sabah anladım ki, dünyada tek bir şey bile kalıcı değil. Her şeyin içi boş, her şeyin kısa olduğunu, bir saniyelik olayların nasıl yıkıcı bir hale geldiğini görmek, insanın ruhunu derinden sarsıyor.
Hikâyemi sonlandırmadan önce, deprem ve diğer afetlerin bize gösterdiği en önemli şeyi anlamak istiyorum. Doğal afetlerin ne kadar yıkıcı olduğunu unutmak, bize sadece acı verir. Her gün, evimizin dört duvarında güven içinde olsak da, bu hayatın hiçbir şey garantisi olmadığını unutmamalıyız. Çünkü bir sabah her şey, sadece birkaç saniyelik sarsıntıyla değişebilir.
Bize düşen görev, kendimizi ve sevdiklerimizi koruyabilmek, her zaman hazırlıklı olmak, ama aynı zamanda bir kaybın içinde bile birbirimize sarılmak… Bu, hem insanı hem de toplumu yüceltir. Yıkılan binaların ardından yeni hayatların inşa edilmesi, umutların yeniden yeşermesi, kaybolan şeylerin geriye dönmesi mümkün olmasa da, hayatta kalmaya çalışan her bir insan, kendisini bulur.
Ve her sabah, kaybolan güvenin yerini bulmak için tekrar yeniden başlarız.